Ἐκοίταξα τὸ ὡρολόγιόν μου. Αἱ ὧραι ἦσαν εἰκοσιτέσσαρες καὶ δέκα πρώτα λεπτά. Εἶχον καθυστερήσει εἰς τὴν συνέντευξιν καὶ ἐτάχυνον τὸ βῆμα. Διερχόμενος ἔξωθεν τοῦ διαμερίσματος τῆς δουκίσσης ἤκουσα τὴν φωνήν της ἐν μέσῳ λυγμών:
-«Σοδομίσατέ με διαβολικὴ ἀνεψιά, φαλλοφόρον κοράσιον. Ἐμπρὸς πριγκίπισσα τοῦ ἐρέβους, ὠθήσατε τό κτῆνος βαθέως κι ἰσχυρῶς! Ἄαχ, ἐνδίδω ἡ ἀδύναμος· ἐνδίδω εἰς τὴν σατανικὴν διαστροφὴν καὶ μετανοοῦσα κατόπιν βασανίζομαι ἐκ τῶν τύψεων καὶ τιμωρῶ τὸ ἁμαρτωλόν μου σῶμα. Εἶμ’ ἕρμαιον καὶ ὑποχείριόν σας, μ’ ἐξουσιάζητε ἀπολύτως· κατηραμένη νὰ ’σθε...
»Κι ὁ καλός μου δοὺξ ὑπνώττει παραπλεύρως μακαρίως -ἄαχ! καὶ οὐδὲν ὑποψιάζεται ὁ ἀφελὴς»
«Αὐτὸν θα τὸν σοδομίσω κατόπιν»
Ἀπεχώρησα τεταραγμένος ἐξ ὅσων ἀποκαλυπτικῶν ἤκουσα, καὶ ὀλίγον μακρύτερον ἐστάθην ἐνώπιον τῆς θύρας τῆς madame Blavatsky καί, τακτοποιήσας τὴν κόμην μου ἔκρουσα ἐλαφρῶς.
-«Ἐμπρὸς» ἠκούσθη ἔσωθεν καὶ εἰσῆλθον διστακτικῶς.
Βαρεῖαν λιποθυμικὴν ὀσμὴν νάρδου καὶ μυρόλης ὠσφράνθην· ὁ χῶρος ὑπὸ δεκάδων κηρίων ἐφωτίζετο, καὶ ψαλμωδίας ἤκουσα· καὶ συνηθίσαντες οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τὸ ἡμίφως διέκρινον ἐπὶ δερματίνου ἀνακλίνδρου τὴν ὑπέρσαρκον νύμφην Blavatsky θωπεύουσα ἀφηρημένη τὸ δασύμαλλον αἰδοῖον της, ἐνῶ ὁ Ῥῶσος καλόγηρος Σαμουήλ –Самуил τὴν ἐθυμίαζεν διὰ παραισθητικοῦ θυμιάματος καὶ ταυτοχρόνως διηύθυνεν μικτὴν ὀκταμελῆ χορωδίαν μὲ τὴν ἐπωνυμίαν ‘Ἑλληνορθόδοξοι Αὐνανισταὶ’ ἀποτελουμένην ἐκ τεσσάρων ἀνδρῶν καὶ τῶν ἰσαρίθμων συζύγων τους ψάλλοντες, ‘Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου...’ Οἱ ἐπισήμως ἐνδεδυμένοι ἄνδρες ὑμνῳδοὶ ἔχοντες ἐξαγάγει τὰ μακρά των πέη ηὐνανίζοντο εἰς τὸν ῥυθμὸν συντόνως, ἐνῶ αἱ ἱστάμεναι ἔμπροσθεν αὐτῶν σύζυγοι μὲ μαρμάρινα πρόσωπα ἔπλεκον μάλλινα κολόβια.
Ἱστάμην ἀμήχανος περὶ τὸ μέσον τοῦ εὐρυχώρου δωματίου. Πολυτελῆ βαθυπράσινα μαροκὲν καὶ βελβετίνες εἰς ἀποχρώσεις ὠξειδωμένου χαλκοῦ ἐκάλυπτον τοὺς τοίχους καὶ τὴν ὀροφὴν ἐνῷ τὰ πέλματά μου ἐβυθίζοντο ἐντὸς περσικῶν, χειροποιήτων ταπήτων.
Εἰς μίαν γωνίαν ἔκειντο ὡς λεοπαρδάλεις τρεῖς νεαραὶ ἡμίγυμνοι ἐξωτικαὶ παρθένοι, ἐπιδιδόμεναι εἰς σκανδαλώδεις περιπτύξεις, δεδεμέναι ἐκ τοῦ λαιμοῦ διὰ χρυσῶν ἁλύσεων εἰς δακτύλιον ἐστερεωμένον εἰς τὸν τοῖχον.

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Τὸ πέος μου ἤρχισεν νὰ μαλακύνηται ταχέως.
-«Σᾶς πίπτει, κύριε! Σᾶς καταπίπτει!» ἐφώναξεν πανικόβλητος ἡ ὑπερβαρεῖα ἀναβάτης. «Κάματε κάτι διότι χάνω τὴν ἐπαφήν!»
Ὁ καλόγηρος περιέστρεφεν τὸ θυμιατήριον ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς του -βζιίγκ, βζιιίγκ!- ὡς ἕλικα ἑλικοπτέρου, φωνάζων:
-«Ἀνορθώσου διάολε, ἀνορθώσου!»
Αἱ γυναῖκες μὲ τὰ λίθινα πρόσωπα ἔπλεκον φρενιτωδῶς. Τὰ pull-over κατέκλυσαν τὸ δωμάτιον, ἐπλήρωσαν τὸν χῶρον καὶ δὲν εἴχομεν ἀέρα ν’ ἀναπνεύσωμεν. Ἀπεθνήσκωμεν ἐξ ἀσφυξίας!
-«Τὰ παράθυρα, ἐν Χριστῷ ἀδελφοί! Τὰ παράθυρα!» ἐφώναξα ἀπεγνωσμένως.
Ὁ καλόγηρος ἤνοιξεν τὰ παράθυρα καὶ τὰ πουλόβερ ἐξεχύθησαν εἰς τοὺς δρόμους, καὶ εἰσεπνεύσαμεν βρὲ ἀδελφὲ –οὔφ!
Τότε, γκάπ! ἤνοιξεν ἡ δεξιὰ θύρα καὶ ἐνεφανίσθη πρωίμως ἀφυπνισθεὶς ὁ συνταγματάρχης Olcott.
-«Διατί κάμνετε τόσον θόρυβον;! Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατον νὰ κοιμηθῇ κανείς!» καὶ συνειδητοποιήσας τί ἔβλεπον οἱ ὀφθαλμοί του –τὴν ἐρωμένην του Blavatsky γυμνὴν ἐπ’ ἐμοῦ– τὸ πρόσωπόν του γέγονεν κατέρυθρον καὶ ἐκραύγασεν ὡς νὰ τὸν ἔσφαζον:
-«Ἄπιστη μοιχαλίς! Λαθρόγαμε Λεφρέ! Γαμεῖτε τὴν μνηστήν μου, δόλιε; Ἐντὸς τοῦ διαμερίσματός μου;! Καθ’ ἥν ὥραν ὑπνώττω;!»
Ἡ Blavatsky ἠγέρθη τετρομαγμένη καὶ ἐκρύβη εἰς τὸ boudoir της. Ἐκ τοῦ ἀνοίγματος τῆς θύρας προέβαλεν τὴν κεφαλήν, λέγουσα:
-«Ἀγάπη μου, μᾶς παρεξήγησας! Μετὰ τοῦ κυρίου Λεφρέ, ἠρευνούσαμεν τὰ ἀρχεῖα»
-«Θά.., θά.., θά...» ἔκαμεν ἐκεῖνος.
-«Ἄννιαα, τὰ comprimes του! Θὰ πάθῃ ἐγκεφαλικόν!»
Ἡ Ἄννια προσέτρεξεν εἰς βοήθειαν κρατοῦσα ποτήριον πλῆρες ὕδατος καὶ καταπότια.
-«Τὰ ἀντιυπερτασικά σας δισκία, κύριε συνταγματάρχα!»
-«Ὤ..! Ὤ..! Ὤω..!» ἔκαμνεν οὗτος.
Τὸ πρόσωπόν του συνεστρέφετο ἕως ὅτου τὸ στόμα συνήντησεν τὸ δεξιὸν οὖς καὶ ὁ ἀριστερὸς ὀφθαλμὸς κατέβη εἰς τὸ μέσον τῆς παρειᾶς, ἀποκτήσας οὕτως μίαν γελοίαν ἔκφρασιν τρομώδους ἠλιθιότητος. Ὁ κορμός του ἐστρεβλώθη ὠμοιάζων πρὸς πολυπαθῆ κορμὸν αἰωνοβίου ἐλαίας. Ἡ Ἄννια προέτεινεν τὸ ποτήριον καὶ τὰ δισκία. Ὁ πληγεὶς ὑπὸ ἐγκεφαλικοῦ ἐπεισοδίου συνταγματάρχης μὲ μίαν σπασμώδη, ἀνεξέλεγκτον χειρονομίαν ἐτίναξεν μακρὰν ποτήριον καὶ δισκία, κι ἐπροχώρησεν πρὸς τὸ μέρος μου μὲ ἀποτόμους, τεθλασμένας, διαλειπούσας κινήσεις τοῦ κορμοῦ καὶ τῶν ἄκρων, σύρων τὰ πιστόλιά του καὶ βάλλων μπάμ!-μπούμ! πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Πανικόβλητοι ὅλοι ἐκρύβησαν ὄπισθεν τῶν ἐπίπλων. Ὁ συνταγματάρχης ἐκόλλησεν τὰς διακαεῖς κάννας ἐπὶ τοῦ μετώπου μου. Εἶχον παραλύσει· ἔκλεισα τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἁπλῶς ἀνέμενον τὸ μοιραῖον. Ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἠδύνατο νὰ μὲ σώσῃ...

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Ἡ μεγάλη sala τῶν χοροεσπερίδων μὲ τοὺς καθρέπτας ἐφωτίζετο ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ ἀργυρόχρου σέλαος τῆς σελήνης τὸ ὁποῖον διήρχετο μέσῳ ὑπερμεγέθους, ἐντυπωσιακοῦ, ὑαλίνου θόλου. Καὶ εἶδον εἰς τὸ ἡμίφως καὶ ἐθαύμασα!
Εἶδον γυμνὰ καὶ ἡμίγυμνα, γυναικεῖα καὶ ἀνδρικὰ σώματα αἰωρούμενα μὲ θείαν χάριν εἰς μέγα ὕψος σχηματίζοντα κυματίζον δακτυλιοειδὲς ἐρωτικὸν σύμπλεγμα περιστρεφόμενον βραδέως! Ἐπουράνιον ὄργιον ἐτελεῖτο εἰς τοὺς αἰθέρας… ‘Ρίγος ἠσθάνθην καὶ ἔπαρσιν καὶ μεταφυσικὴν μεταρσίωσιν ἀλλὰ καὶ ἄμεσον ἐντονωτάτην στῦσιν.
Τὸ διάπλεγμα τῶν σωμάτων ἐνεθύμιζεν ζωγραφικοὺς διακόσμους ὀροφῶν ἀναγεννησιακῶν palazzi, ἀναπαριστάνον τὰς ἐρωτοτροπίας τῶν ὀλυμπίων θεῶν. Ἐθαύμαζον τὴν ποικιλίαν καὶ πρωτοτυπίαν τῶν ἐρωτικῶν στάσεων καὶ περιπτύξεων, ἐπιτυγχανομένων χάρις εἰς τὴν ἀποδέσμευσιν τῶν σωμάτων ἐκ τοῦ γηίνου βάρους, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν ψυχῶν ἐκ τῶν ἠθικῶν δεσμεύσεων καὶ κανόνων. Τὰ ἀραχνοϋφῆ φορέματα τῶν γυναικῶν ἐσάλευον χαριέντως ὡς πέπλα μεδουσῶν, καλύπτοντα κι ἀποκαλύπτοντα ἐξαισίους μηρούς, ἀγλαοὺς μαστοὺς καὶ ροδίνους σχισμὰς αἰδοίων ἐντός τῶν ὁποίων στίλβοντες φαλλοὶ πριαπείων ἀνδρῶν ὠλίσθαινον μεθ’ ἁβρότητος εἰς τὸν ῥυθμὸν τοῦ βάλς.
Ἐντὸς τῆς πλειάδος τῶν διονυσιαστῶν ἀνεγνώρισα τὸν ῥωμαλέον ἰσπανὸν κινηματογραφιστὴν Luis Buñuel (1900-1983) ἐνεργοῦντα βαθεῖαν εἰσέλασιν ἐπὶ τῆς βεβυθισμένης εἰς ἡδονικὴν ἔκστασιν δεσποινίδος Genevieve Straus (1849-1926) τῆς ὁποίας οἱ ὡραῖοι πλόκαμοι ἐκυμάτιζον ἀκτινοειδῶς, ἐνῷ τὸν μαστὸν αὐτῆς ἐμάλαζεν περιπαθῶς ὁ γάλλος ποιητὴς Guillaume Apollinaire (1880–1918) ὅστις ἔχων τὴν περισκελίδα καταβιβασμένην ἕως τῶν ἀστραγάλων προσέφερεν θυσίαν αἰνέσεως τὸ πέος αὐτοῦ εἰς τὴν αὐστριακὴν φωτογράφον Dora Kallmus γνωστὴν ὡς madame D' Ora (1881-1963) ἡ ὁποία εἶχεν ἐγκαταλειφθῇ ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς τὸν πεώδη γάλλον συγγραφέα Georges Bataille (1897–1962), τοὺς ὀγκώδεις ὄρχεις τοῦ ὁποίου ἐκράτη διὰ τῆς δεξιᾶς ἡ ἀναρχικὴ φεμινίστρια ρωσὶς Anna Kuliscioff ἢ Kulischov (1857-1925), ἥτις διὰ τῆς ἀριστερᾶς προσέφερεν βότρυν σταφυλῆς εἰς τὸν κορυφαῖον ἰδικόν μας Ἀνδρέαν Ἐμπειρίκον (1901-1975) τὸν ἀπολαμβάνοντα ταυτοχρόνως τὴν χαλαρωτικὴν πεολειχίαν τῆς αἰσθησιακῆς ἰταλίδος δημοσιογράφου καὶ κριτικοῦ τέχνης Margherita Sarfatti (1880–1961) ἐρωμένης τοῦ δικτάτορα Benito Mussolini, ἡ ὁποία… Καὶ ἡ ἐρωτικὴ ἅλυσος ἐσυνεχίζετο μὲ πολλὰ ἀκόμη γνωστὰ ἱστορικὰ ὀνόματα, τῶν ὁποίων ἡ ἁπλὴ καὶ μόνον μνημόνευσις θὰ ἀπήτει σελίδας ἐπὶ σελίδων...
Ἐθεώρουν ἔκθαμβος τὸν δακτύλιον τῶν ἀστροναυτῶν-βακχευτῶν ὅστις ἐλικνίζετο κυματοειδῶς εἰς τὴν ὑψηρεφῆ αἴθουσαν ὡς σιωπηρόν, γαλήνιον ὅραμα ἐνῷ ἡ ὀρχήστρα ἐπὶ τοῦ δαπέδου ἐξετέλει μὲ ἄψογον τρόπον τὸ διάσημον βάλς.
-«Mon Dieu! Quelle partouse!» ἐθαύμασα.
-«Εὑρισκόμεθα εἰς τὴν γαμόσφαιραν, ἐκτὸς πεδίου βαρύτητος καὶ ἠθικῆς...» ἐξήγησεν ὁ Marcel. «Ἱπτάμεθα full speed πρὸς τὸ ἀπρόοπτον καὶ τ’ ἀπροσδόκητον!

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

τελείωνε σύντροφε

Γιατί ρε παιδιά, ο σύντροφος Κάστρο που έβγαζε λόγους 8 ώρες ήταν καλύτερος;;;

Ὕμνος Στὸν Ἑωσφόρο Τὸ Ἄστρο

Ἦρτε γυναίκα ἀπ᾿ τὰ βουνά, σκιρτώντας
σὰν ἀλαφίνα, σειώντας τὰ μαλλιά της
σὰ νέο λιοντάρι καὶ στὴν ἀγκαλιά της,
σὰ μὲ ψηλὸ κρατώντας τη ζωνάρι,
σὲ μυστικὸ κανίσκι, τὴ καρδιά της,
ἦρτε γυναίκα πού ῾χε στὴ ποδιά της,
σὰ τὸ μαυροαίματο λαγὸ ποὺ τρέμει
κι ἀπό ῾να φύλλο, τὴν ἀποθυμιά της
κι ἦρτε σ᾿ ἐμὲ ὁλόϊσα, σὰν οἱ ἀνέμοι
στὸ μοναχὸ τὸ δέντρο, ποὺ βιγλίζει
τεράστιο σὲ κορφὴ καὶ συνορίζει
τὰ σύμπαντα καὶ ξάφνου βοὴ νὰ γέμει
προφητικὴ τὸν οὐρανὸν ἀρχίζει
κι ἦρτε καὶ μ᾿ ηὗρε κι ὅταν πλημμυρίζει
ποτάμι, στὴν ὀχτιά του, τὸ πλατάνι
τὸ δυνατὸ καὶ γύρα του, ἀφρισμένο,
μετράει τὴ δύναμή του καὶ τὸ κάνει
νὰ σαλεύει ἀπ᾿ τὴ ρίζα, εὐτυχισμένο,
ἦρτε ἡ γυναίκα ποὺ προσδόκαα τώρα
-κι ἀνήξερα- καιρό, κρυφά, μονάχος,
στὴ κορυφὴ τοῦ πόθου μου σὰ βράχος
κι ἦρτε γιὰ πάντα κι ἦρτε σὰν ἡ μπόρα...

Τα 'πες όλα! Εγώ τί να πω..;

Μετὰ ἀπὸ πολύωρον, κοπιαστικήν, ἀνοδικὴν πορείαν, ἐξήλθομεν ἐπιτέλους εἰς τὴν ἐπικινδύνως ἐπικλινῆ στέγην τοῦ ξενοδοχείου.
Λυκόφως, περὶ λύχνων ἀφάς . Εἰς τὸν τεφρὸν οὐρανὸν τῆς μεγαλουπόλεως εἶχον ἀπομείνει ὀλίγα ἰώδη ῥάκη νεφῶν ὡς μολυσματική, θανατηφόρος ἀσθένεια, ἐνῷ χαμηλῶς εἰς τὸν ὁρίζοντα ὑπῆρχεν ἔντονος μεταλλικὴ λάμψις τέμνουσα ἐν τῷ μέσῳ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὡς ξυριστικὴ λεπίς.
Καὶ τότε εἶδον –ὤ, εἶδον ἐπὶ τῶν κεραιῶν τῶν τηλεοράσεων εἰς τὰς στέγας τῶν Παρισίων, χιλιάδας ἐσταυρωμένους Ἰησοῦς Χριστοὺς ταλαντευομένους ὑπὸ τοῦ ἀνέμου καὶ τοῦ ἰδίου βάρους των.
Καὶ ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς πρωτευούσης ἠκούοντο σποραδικῶς οἱ ἐκ βάθους ψυχῆς στεναγμοὶ τῶν ἐσταυρωμένων:
-«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! αἱ λεπταὶ καὶ ὑψηλαὶ κεραῖαι ἐλύγιζον πρὸς μίαν κατεύθυνσιν, καὶ τείνουσαι ὤοοπ! πρὸς τὴν ἀντίθετον, «λαμὰ σαβαχθανιιί…» .
-«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! «λαμὰ σαβαχθανιιί…»
-«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! «λαμὰ σαβαχθανιιί…»
Καὶ κοιτάζων τὴν θέαν ἀφ’ ὑψηλοῦ, ἀνεγνώρισα τὸν πύργον τοῦ Eiffel, τὴν Notre Dame, τὸ Louvre.., ἐπὶ τῶν στεγῶν τῶν ὁποίων εἶχον ἀνέλθει γυναῖκες καὶ ἄνδρες, ἵνα πανηγυρίσωσιν τὴν σταύρωσιν τῶν χιλιάδων ἡμῶν Σωτήρων. Καὶ μετ’ αὐτῶν εἶχον ἀνεβάσει εἰς τὰς στέγας καὶ τὰ οἰκόσιτα ζῷα των, ἀλέκτορας, γαλάς, κύνας, ἀλλὰ καὶ βοοειδῆ καὶ τράγους καὶ ἵππους.
Ὁ ἑκατόνταρχος Ὄλκοτ διέταξεν τὰς δύο δερματοσφίκτους λεσβίας Ἄϊκο καὶ Χάλα νὰ δέσωσιν τὸν ἰδικόν μας Χριστὸν ἐπὶ τῆς κεραίας καὶ κατόπιν ὅλοι ὁμοῦ ὑπὸ τῶν ῥυθμικῶν παραγγελμάτων του –ἔ, ὄωπ! ἔ, ὄωπ!– τῇ βοηθείᾳ σχοινίων, τὸν ὑψώσαμεν καὶ τὸν ἐπακτώσαμεν σταθερῶς ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς στέγης.

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

-«Διψῶ…» ἐψιθύρισεν ὁ Κύριος.
-«Διψᾶ! Διψᾶ!» ἐφώναξεν ἐν ἐξάψει ἡ μικρὰ Marfa πρὸς τὸν θεῖον αὐτῆς Olcott, δακτυλοδεικνύουσα τὸν Χριστόν.
Ὁ ὑπεραιμικὸς ἀξιωματικὸς ἀπηξήρτησεν τὸ μέγα τυφέκιον –νταλιάνι ἦτο– ἐκ τοῦ ὤμου του καὶ γονυπετήσας ἐδίδαξεν εἰς τὴν κορασίδα τὴν τέχνην τῆς σκοπευτικῆς.
Μπαμ! ἡ μικρά, καὶ ἡ ἀριστερὰ παλάμη τοῦ Χριστοῦ διελύθη εἰς αἱμάτινον νέφος.
-«Χο-χο-χο! Bravo, bravo!» τὴν ἐπῄνεσεν ὁ θεῖος Olcott διὰ τὴν εὐστοχίαν της.
Εἶχα μείνει ἄναυδος!
-«Διατί πυροβολεῖτε τὸν Χριστόν μας;!» ἠρώτησα τὴν ἑξαετῆ κορασίδα.
-«Τὸν μισῶ»
-«Μισεῖτε Αὐτὸν ὅστις ἐσταυρώθη διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν;!»
-«Ναί, Αὐτόν· διότι μᾶς ἐξηπάτησεν ἐκμεταλλευθεὶς τὸν πόθον μας δι’ ἓν καλύτερον μέλλον. Εὐηγγελίσθη τὴν ἐλπίδα, πλὴν ὅμως εἴμεθα ἀπηλπισμένοι εἴπερ ποτέ· ὑπεσχέθη σκοπὸν καὶ νόημα εἰς τὴν ζωήν μας, ἀλλὰ ζῶμεν εἰς μάτην κι ἀσκόπως. Δυσπιστῶμεν πλέον εἰς ὁποιονδήποτε ἐμφανιζόμενον μεσσίαν, καὶ τὸν φονεύομεν ἐκ τῶν προτέρων διὰ νὰ μὴν ἀπογοητευθῶμεν ἐκ τῶν ὑστέρων. Οὐδένα προσμένομεν καὶ τίποτε δὲν προσδοκῶμεν»
-«Ἀλλὰ νεαρά μου, πῶς θὰ ζήσητε ἄνευ ἀξιῶν καὶ προτύπων;»
-«Ὤ, monsieur εἶσθε λοιπὸν τόσον ἀφελής; Ἡ ἐποχὴ τῶν ἰδεωδῶν παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί· δὲν τὸ ἐπληροφορήθητε; Ἠμεῖς οἱ νέοι δὲν ἔχομεν ἰδανικὰ κι ὁράματα, δεν ὀνειρευόμεθα πλέον· ἡ ζωή μας εἶναι τόσον μαύρη ὅσον καὶ ὁ ἄνευ ὀνείρων ὕπνος μας. Σχίζομεν τὰς σάρκας μας μὲ τοὺς ὄνυχάς μας καὶ τρεφόμεθα διὰ τῶν ἰδίων μας τῶν σπλάγχνων· ἀντιλαμβάνεσθε τί σᾶς λέγω;»
Φόβος μὲ κατέλαβεν διακρίνων ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς παιδὸς τραγικὴν λάμψιν παρανοϊκοῦ κυνισμού.
-«Διψῶ...» ὑπενθύμισεν τὴν παρουσίαν Του μὲ ἐσβησμένην φωνήν.
Ἡ μικρὰ ὕψωσεν ἐκ νέου τὸ νταλιάνι καὶ μπάμ..! ἡ τιμία κεφαλὴ τοῦ Κυρίου ἀπεκόπη, ἐκύλησεν θορυβωδῶς ἐπὶ τῆς ἐπικλινοῦς στέγης, τὸ πλῆθος παρεμερίζον ἐσχημάτισεν δίοδον ἵνα διέλθῃ ἡ ἁγία κάρα, τὸ ἅγιον λείψανον ἔπεσεν εἰς τὸ κενὸν καί, προσκροῦσαν ἐπὶ τοῦ boulevard Raspail ἐθραύσθη μ’ ἔνα ὑπόκωφον, φρικτὸν ἦχον, τοῦ μυελοῦ διασκορπισθέντος ἐπὶ τοῦ ἀσφαλτοστρώματος.
-«Τετέλεσται» ἐσχολίασεν ἀπαθῶς ἡ παῖς, καὶ φέρουσα τὸ κυνηγητικὸν κέρας εἰς τὰ ὠχρά της χείλη ἐβόησεν ἅπαξ, ἐνῷ ὁ θεῖος Olcott ἐπεβράβευσεν τὴν ἐπιτυχῆ της προσπάθειαν διὰ μικροῦ γλυκίσματος.
Μπάμ, μπούμ! Μπάμ, μπούμ! Ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς πόλεως ἠκούοντο τώρα πυροβολισμοὶ καὶ πανηγυρικοὶ ἦχοι κυνηγητικῶν κόρνων. Παντοῦ εἰς ὅλας τὰς στέγας, οἱ παῖδες ἐφόνευον τοὺς ἐπὶ τῶν κεραιῶν ἐσταυρωμένους Χριστούς.
Τότε εἰς τὸν βαθέως χαλκοπράσινον οὐρανὸν ἐνεφανίσθη πλέον βραδέως τεράστιον, ἡμιδιαφανὲς κῆτος -μέγας ῥοφὸς ἦτο- φέρων τὴν ἐπιγραφὴν ‘ΙΧΘΥΣ’ ἐπ’ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν αὐτοῦ. Ἐκοιτάζομεν κεχηνότες τὸ μέγα θαῦμα· καὶ ἐννοήσαντες τὸ θεϊκὸν σημεῖον ἐκλίναμεν τὰς κεφαλὰς κι ἀπεκαλύφθημεν μετ’ εὐλαβείας.
Βροντὴ ἠκούσθη αἴφνης, καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ν(α)οῦ μου ἐσχίσθη δίχα καὶ τελείως, καὶ οἱ ὀγκοπάγοι τών πόλων ἐτήχθησαν, καὶ οἱ κρουνοὶ τ’ οὐρανοῦ ἤνοιξαν, καὶ αἱ ὁδοὶ τῶν Παρισίων μετετράπησαν εἰς βαθεῖς, ὁρμητικοὺς ποταμούς, καὶ ἐπὶ τῶν στεγῶν οἱ ἄνθρωποι ὠλοφύροντο καὶ ὠδύροντο καὶ ἐστηθοκοποῦντο τίλλοντες τὰς τρίχας τῶν κεφαλῶν αὐτῶν· καὶ ἔρριπταν τὰ ζῷα των εἰς τὸ κενόν, καὶ αἱ ἀγελάδες ἐμυκῶντο, οἱ κύνες ὑλάκτουν, αἱ γαλαῖ ἐμιαούριζον, οἱ ἀλέκτορες ἐλάλουν, καὶ τέλος ἐπήδων καὶ οἱ ἴδιοι ἐν ἑξάλλῳ καὶ ἐν ἀλλοφροσύνῃ –ἂχ μωρὲ Σουλιώτισσες, ἂχ κυρα-Φροσύνη! Τὰ δὲ ὀρφανὰ ἔκλαιον σπαρακτικῶς, καὶ ἐν ὀλίγοις φρενῖτις, παράνοια καὶ μέγα πανδαιμόνιον ἐπεκράτουν.

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Τί ἦτο πάλιν τοῦτο; Εἰς τὰ ὦτα μου ἔφθανεν ἐλαφρύς, ῥυθμικὸς κτύπος. Προσεπάθησα νὰ τὸν ἀγνοήσω. Ἀλλ’ ὅσον προσεπάθουν νὰ μὴν δίδω σημασίαν, τόσον εὐκρινέστερον τὸν ἤκουον, ὡσὰν τὸν ἐγκρατῆ χριστιανὸν ὅστις ὅσον περισσότερον προσπαθεῖ νὰ κρατήσῃ τὴν σκέψιν του μακρὰν τοῦ πειρασμοῦ, τόσον ἐντονωτέρως σκέπτεται αὐτόν.
Τάκ.., τὰκ-τάκ, τάκ! ἀντήχει ὡς ἔμμονος ἰδέα ἐντὸς τοῦ ἐγκεφάλου μου. Ἠγέρθην, κατέβην τοὺς ὀρόφους, ἐπέρασα ἀπὸ τὴν reception, τὴν αἴθουσαν μουσικῆς, τὸ ἑστιατόριον, τὰ μαγειρεῖα, τὰς ἀποθήκας, τὰ πλυντήρια... Ἀπόλυτος ἐρημία! Ἅπαντες ἐκοιμῶντο τοιαύτην ὥραν καὶ τὸ ξενοδοχεῖον ἀπέπνεεν τρομακτικὴν ἐντύπωσιν ἐγκαταλελειμμένου οἰκοδομήματος.
Τάκ.., τὰκ-τάκ, τάκ!
Ἤνοιξα τὴν θύραν τῶν θερμῶν λουτρῶν. Ὤζεν χλώριον καὶ οὐρία, ἡ δὲ ἀτμόσφαιρα ἦτο ἀποπνικτικὴ ἐκ τῆς πνιγηρᾶς θερμότητος -αὐχμοῦ. Αἱ ἐγκαταστάσεις ἦσαν παλαιαί, ἐφθαρμέναι καὶ ὀξειδωμέναι. Εἰς τὸ μέσον ὑπῆρχεν μεγάλη, παραλληλεπίπεδος δεξαμενὴ κολυμβήματος, ἐκ τῆς ἐπιφανείας τῆς ὁποίας ἀνεδίδοντο ἀτμοὶ ὡς φαντάσματα. Τὸ ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἦτο ἀκάθαρτον ἐνῷ ἀσύλληπτον δίκτυον διαθλάσεων καὶ ἀντανακλάσεων ἐκινεῖτο ἀενάως ἐπὶ τῶν λιθοκτίστων τοίχων καὶ τοῦ θόλου τῆς ὑψηρεφοῦς αἰθούσης.
Τάκ.., τὰκ-τάκ, τάκ! Ἡ ἠχὼ ἐπολλαπλασίαζεν τοὺς κτύπους.
Εἶδον τότε τὴν μικρὰν Μάρφα, τὴν ψωλώδη ἀνεψιὰν τῆς δουκίσσης Ὀριάν, ἡ ὁποία ἔπαιζεν τὸ ‘κουτσό’, ἐμπηδοῦσα ἐναλλὰξ εἰς τὰς λευκὰς καὶ μελανὰς πλάκας τοῦ ὑγροῦ δαπέδου, καὶ ὁ κρότος τὰκ-τάκ τῶν μποτινιῶν της ἀντήχει εἰς ὁλόκληρον τὸ ξενοδοχεῖον. Καὶ πατοῦσα εἰς λευκὴν πλάκα, «εἶμαι!» ἀνεφώνει, μεταπηδοῦσα δὲ ἀκολούθως εἰς παρακειμένην μέλαιναν, «δὲν εἶμαι!» ἔλεγεν κι ἐξηφανίζετο...
-«Εἶμαι - δὲν εἶμαι, εἶμαι - δὲν εἶμαι», ἐνεφανίζετο καὶ ἀπηλείφετο κατὰ διαδοχικὴν ἐπανάληψιν.
-«Marfa!» ἐφώνησα. Τάκ, τὸ πεῶδες κοράσιον ἐστάθη ἐπὶ λευκῆς πλακὸς κι ἐστράφη πρὸς τὸ μέρος μου. «Τὶ κάμνετε ἐδῶ τοιαύτην προκεχωρημένην ὤραν;!» ἠρώτησα.
-«Παίζω»
-«Τί παίζετε;!»
-«Τὸ ‘εἶμαι-δὲν εἶμαι’. Πρόκειται περὶ τοῦ κοσμικοῦ παιγνίου τοῦ χρόνου ὅστις ἐμφανίζει καὶ ἀφανίζει τὰς ἀπειραρίθμους μορφὰς τῆς ζωῆς κατὰ τὴν δίκην αὐτοῦ»
-«Φοβοῦμαι ὅτι δὲν σᾶς κατανοῶ»
-«Ἐκπηδῶ ἐκ τοῦ ‘εἶναι’ ἐν τῷ ‘μὴ εἶναι’ καὶ τούμπαλιν. Εἰσέρχομαι ἐν τῷ κόσμῳ καὶ ἐξέρχομαι αὐτοῦ. Παλινδρομῶ μεταξὺ ὑπάρξεως καὶ ἀνυπαρξίας δι’ ἁλμάτων. Κατελάβατε;»
-«Ὄχι· πῶς ἀφανίζεσαι ἐκ περιτροπῆς καὶ κατόπιν παρουσιάζεσαι ἐκ νέου;»
-«Μὰ εἶναι ἁπλοῦν, καλὲ κύριε. Τὴν μίαν στιγμὴν εἶμαι παροῦσα καὶ τὴν ἑπομένην ἀποῦσα κατὰ διαμοιβήν. Πατῶ δηλαδὴ εἰς τὰς στιγμάς, ζῶ πάντοτε εἰς τὸ παρόν, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἐσᾶς ὅστις πλανᾶσθε ὁτὲ μὲν εἰς τὸ παρελθόν, ὁτὲ δὲ εἰς τὸ μέλλον καὶ οὐδέποτε ἵστασθε ἐπὶ τοῦ παρόντος»

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Τὸ ἀκατανόητον:
Τώρα τὸ πυκνὸν ἀκατανόητον σκότος εἰσέβαλλεν ὁρμητικῶς καὶ μετὰ βοῆς μέσῳ τοῦ ῥήγματος διαχεόμενον εἰς τὴν αἴθουσαν σχηματίζον ἑλικώσεις περὶ ἑαυτόν, οὐράνια ἑλίγματα, συνελίξεις καὶ σπειρώσεις, ὡς καπνὸς ἢ ὡς μελάνη ἐγχεομένη ἐντὸς ὕδατος. Καὶ ὅ,τι κατέπινεν –ἄνθη, σκεύη, τραπέζας, καθίσματα, παραπετάσματα– ἐξηφανίζετο, οἱ δὲ θαμῶνες βλέποντες τὸν ζόφον ἁπλωνόμενον ὑπεράνω τῶν κεφαλῶν των ὡς τεράστιον ἀπειλητικὸν ὀκτάποδα, ἠγέρθησαν καὶ ἤρχισαν νὰ τρέχουν πανικόβλητοι. Καὶ ὅ,τι οἱ πλόκαμοι τῆς νυκτὸς ἐτύλιγον, τὸ ἠφάνιζον –ἄλλου τὴν κνήμην, ἄλλου τὴν χεῖρα, ἄλλου τὸν ἀγκυλωτὸν μύστακα. Ἡ ὀξεῖα κραυγὴ γυναικὸς διεκόπη ἀποτόμως ὅταν ἡ σκοτία κατέλαβεν καὶ ἔσβησεν τὴν κεφαλήν της. Ἡ ἀκέφαλος κυρία ἔτρεχεν μὲ ὑψωμένας χεῖρας προσκρούουσα τῇδε κακεῖσε εἰς τοὺς τοίχους καὶ τὰ ἔπιπλα... Ἐν ὀλίγοις, ὀρυμαγδός, πανικὸς καὶ ἀπερίγραπτον πανδαιμόνιον ἐπεκράτουν εἰς τὴν αἴθουσαν.
-«Τί συμβαίνειειει..;» ἐφώναξα πρὸς τὸν κύριον Μπαρντό, συγκρατῶν τὸν πῖλον μου ἐπὶ κεφαλῆς διὰ νὰ μὴν τὸν παρασύρῃ τὸ βουερόν, βίαιον σκότος.
-«Ὤωω..! Τὸ ἀκατανόητον εἰσβάλλει εἰς τὸν νοῦν σας καὶ κάμνει ‘delete’ τὰς νοητικὰς παραστάσεις! Ὤωω..! Μορφαὶ καὶ ὀνόματα χαάνονται τώρα... Μορφαὶ καὶ ὀνόματα χααάνονται...»

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

-«Ὦ ἀγαπητέ, γίνητε ἐραστής μου, γίνητε ἐραστὴς τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσεως! Θὰ σᾶς χρίσω κύριόν μου· κύριον τῶν μυστικῶν τῆς φύσεως καὶ τοῦ πνεύματος» ἔλεγεν ἡ δολερὰ γόησσα καθώς μὲ ἐθώπευεν καί μὲ ἠσπάζετο. «Διὰ τῆς ἐπιστήμης θὰ πραγματοποιήσητε τὰς ἐλπίδας σας διὰ κοινωνικὴν πρόοδον καὶ εὐημερίαν, καὶ θὰ γνωρίσητε τὴν περὶ κόσμου ἀλήθειαν. Ἡ γνῶσις μου εἶναι ἡ δύναμις διὰ τῆς ὁποίας θὰ οἰκοδομήσητε τὸ μέλλον τὸ ὁποῖον ὀνειρεύεσθε...
»Ἰδοὺ ἡ πύλη μου, ἡ πύλη τῆς Γνώσεως» ἔλεγεν τείνουσα καὶ διανοίγουσα διὰ τῶν δακτύλων τὰ μακρά, ἐλαστικὰ χείλη τοῦ αἰδοίου της. «Εἰσέλθετε, εἰσέλθετε κύριε ἵνα γευθῆτε τὴν ὑψίστην τῶν ἡδονῶν, τὴν ἡδονὴν τῆς Γνώσεως...» Καὶ διὰ θελκτικῶν καὶ κολακευτικῶν λόγων –«τί ἐραστής! τί ῥωμαλέος ἐραστής, θεέ μου εἶσθε!»– ἡ σαγηνευτικὴ νύμφη μὲ ὑπνώτιζεν καὶ μ’ ἔχωνεν εἰς τὸν ἡδύν, ὀλισθηρόν της κόλπον ὅστις διεστέλετο τερατωδῶς καταπίνων με ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ὡς βόας τὸ ἄτυχον θήραμα αὐτοῦ.
Καὶ οὐδεμίαν ἀντίστασιν προέβαλον ὁ δυστυχής, διότι ἡ λαγνεία τῆς Γνώσεως –ψυχοβλαβὴς καὶ ὑπουλοτέρα πάσης ἄλλης–παρέλυεν τὰ μέλη μου καὶ ἐξουδετέρωνεν τὴν θέλησίν μου ἕως ὅτου ἐξηφανίσθην, ἀπορροφηθεὶς ὁλόκληρος ὑπὸ τῆς εὐρυκόλπου νύμφης.
Ἀφοῦ μὲ ἐνεκολπώθη, εὑρέθην εἰς πορφυρὸν βλεννῶδες σπήλαιον, τὰ σαρκώδη τοιχώματα τοῦ ὁποίου διετρέχοντο ἀπὸ ἡδονικὰ ῥίγη. Οἱ ἡδεῖς χυμοὶ ἐνεπότισαν τὰ κύτταρα τοῦ σώματός μου καὶ μεθυστικὴ ἀπόλαυσις ἐπλημμύρισεν τὰς αἰσθήσεις μου. Παρεδόθην ἄνευ ὅρων εἰς ἕν ἄνευ ὁρίων καθολικόν, ὁλόσωμον ὄργιον, καὶ φθάνουσα ἡ θεὰ ἐν τέλει εἰς ὀργασμικὴν ἔξαρσιν, ἀνεσείσθην βιαίως ὡς εἰς ἐφαλτήριον ἢ βατῆρα, ὁ δὲ τεράστιος κολπικὸς μῦς μ’ ἔσφιγξεν σπασμωδικῶς κατ’ ἐπανάληψιν μέχρι ἀσφυξίας.
Τὸ ἡδονικὸν μαρτύριον διήρκησεν ὥρας πολλὰς ἕως ὅτου ἡ πολυοργασμικὴ νυμφομανὴς ἀπεκοιμήθη ἐπιτέλους ἐξηντλημένη καὶ ἱκανοποιημένη. Τότε ὁ συσφιγκτὴρ μῦς ἐχαλάρωσεν καὶ ἐξῆλθον λάθρα ἵν’ ἀναπνεύσω ὀλίγον καθαρὸν ἀέρα ὁ τάλας, πρὶν ἡ μαινὰς ἀφυπνισθῇ καὶ μ’ ἐπαναχώσῃ εἰς τὸ ὑπερφυσικόν της αἰδοῖον.
Ἐνθυμοῦμαι ἐκείνην τὴν περίοδον τῆς ζωῆς μου ἀμυδρῶς ὡς διαρκῆ ὀνείρωξιν, τετυλιγμένος εἰς ἀχλὺν ἡδυπαθείας, ἐντὸς βόμβυκος τρυφηλότητος, ἔκδοτος εἰς τὰς ἡδονάς, αἰσθανόμενος ἀπέραντον ἀδυναμίαν, παραλελυμένος ἐκ τοῦ ἐκλύτου βίου, ἐξηντλημένος ἐκ τῶν ἀλλεπαλλήλων ἐκσπερματίσεων.

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Δὲν εὑρισκόμεθα ἐντὸς τοῦ κόσμου· ὁ κόσμος εὑρίσκεται ἐντός ἡμῶν:
Εὑρισκόμην εἰς τὸ κατακεκλυσμένον ὑπὸ ὑδάτων δωμάτιόν μου, ἡ στάθμη τῶν ὁποίων ἔφθανεν ἕως τοῦ στήθους μου καὶ πέριξ μου ἐπέπλεον ἐν μεγάλῃ ἀταξίᾳ –φύρδην μίγδην– τὰ βιβλία μου, τὰ ἐνδύματά μου, ὁ πίλος μου, καθίσματα, σινδόναι, καὶ κάθε τι τοῦ ὁποίου ἡ ἄνωσις ἦτο μεγαλυτέρα τοῦ βάρους αὐτοῦ...
Ἡ κατάστασις δὲν ἦτο ἁπλῶς ἀνεξήγητος· ἦτο κυρίως καὶ πρὸ πάντων ἀνησυχητική. Ἡ μόνη λογικὴ ἐξήγησις τὴν ὁποίαν ἤμην εἰς θέσιν νὰ φαντασθῶ, ἦτο ὅτι ἀφυπνίσθην εἰς ἄλλον ὄνειρον καὶ ὅτι ὁλόκληρος ἡ ζωή μου ἦτο μία διαδοχὴ ὀνείρων κατὰ τὴν ὁποίαν πρὶν ἐξέλθω τελείως ἐκ τοῦ ἑνὸς εἰσηρχόμην ἤδη εἰς τὸ ἑπόμενον. Ἠσθανόμην λίαν ἄρρωστος καὶ διεκολύμβησα μὲ κόπον πρὸς τὴν τουαλέτταν. Ἐστάθην μὲ τοὺς πόδας εἰς διάστασιν, ἐξήγαγον τὸ πέος μου, ἀλλ’ εὑρέθην εἰς δεινὴν ἀμηχανίαν διότι πῶς νὰ οὐρήσω ἀφοῦ ἤμην ἐντός τοῦ ὕδατος καὶ τὰ οὖρα τὰ ὁποῖα θὰ ἐνέχυνον θὰ διεχέοντο εἰς τὸ ὕδωρ καὶ θὰ ἤρχοντο εἰς ἀναγκαστικὴν ἐπαφὴν μὲ τὸ σῶμα μου –ἔστω καὶ ἠραιωμένα– ἐνδεχόμενον τὸ ὁποῖον μοῦ προεκάλει ἀηδίαν καὶ ἀπέχθειαν; Καὶ τελικῶς δὲν οὔρησα κι ἐτοποθέτησα καὶ πάλιν τὸ πέος μου ἐντὸς τῆς περισκελίδος.
Εἶδον τὸ πρόσωπόν μου εἰς τὸν καθρέπτην καὶ εἶχον ὄψιν ψυχοπαθοῦς εὑρισκομένου εἰς χαοτικὴν σύγχυσιν. «
Ἔνας ἀπτηνοδύτης ἐπὶ τοῦ φοριαμοῦ, ἰδών με ἐτρόμαξεν καὶ κατεδύθη ἐν τοῖς ὕδασι. Ὡμοίαζον πρὸς τὴν αὐτοπροσωπογραφίαν τοῦ 1912 τοῦ Egon Schiele, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ καλλιτέχνης εἶχεν ἀποτυπώσει μὲ ἀπαράμιλον ἐκφραστικότητα τὴν ὑπαρξιακήν του ἀγωνίαν.
Ἤνοιξα τὸ στόμα διὰ νὰ κάμνω λαρυγγοσκόπησιν καὶ τρομοκρατηθεὶς μὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶδον –ἢ μᾶλλον, μὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖον δὲν εἶδον– τὸ ἔκλεισα αὖθις ἐπιθέτων καὶ τὴν παλάμην!
Ὅμως ἡ περιέργεια κατενίκησεν τὸν φόβον, καὶ μετ’ ὀλίγον τὸ ἤνοιξα διστακτικῶς ἵνα βεβαιωθῶ περὶ τοῦ σκανδαλώδους φαινομένου.
Πῶς νὰ σᾶς τὸ περιγράψω, ἀγαπητὴ ἀναγνώστρια χωρὶς νὰ σᾶς ἀνησυχήσω... Ἐντός μου ἤμην ἀπύθμενος, σκοτεινὴ ἄβυσσος. Δὲν εἶχον γλῶτταν, μήτε λάρυγγα, μηδὲ σπλάγχνα· δὲν εἶχον τίποτε· ἤμην ἄδειος, κοῦφος, σπηλαιώδης· ἤμην πεφυσημένον δέρμα, κέλυφος μόνον, ἀκατοίκητον σκήνωμα. Ἐπηληθεύετο κατὰ τὸν πλέον κατηγορηματικὸν τρόπον ὁ ἐκ γενετῆς ὑπαρξιακός μου φόβος ὅτι ἤμην περίβλημα τοῦ τίποτε, ἔλυτρον τοῦ κανενός, τέλειον περίγραμμα τοῦ μηδενός.
Ἐκοίταζον τὸ ἐπὶ τοῦ καθρέπτου ἔντρομον εἴδωλόν μου καὶ ἠσθανόμην συντετριμμένος. Ἤνοιξα καὶ πάλιν τὸ στόμα. Καὶ παρατηρῶν αὐτὴν τὴν φορὰν μὲ προσοχὴν καὶ ψυχραιμίαν ἰατροῦ, διέκρινα ἐντός μου εἰς τὸ ἀχανές, σκοτεινὸν διάστημα τὸ μικρόν, φωτεινὸν ξενοδοχεῖον ταξιδεῦον μονῆρες ἐν μέσῳ γαλαξιῶν, ἀστέρων, νεφελωμάτων καὶ πλανητῶν. Ἴλλιγγον μετὰ δέους ἠσθάνθην, καὶ ἠπόρησα, καὶ τὰ μάλα ἐθαύμασα πῶς τὸ ξενοδοχεῖον καὶ τὸ ἄπειρον σύμπαν εὑρίσκοντο ἐντὸς τοῦ πεπερασμένου σώματός μου! Ὁ νοῦς μου δὲν τὸ ἐχώρει.
-«Δὲν εὑρίσκεσθε ἐντός τοῦ κόσμου· ὁ κόσμος εὑρίσκεται ἐντός σας»
Ἐστράφην καὶ εἶδον ἔκπληκτος τὴν μικρὰν Μάρφα –τὴν παῖδα μὲ τὸ πέος– καθημένην μὲ ἀνοικτοὺς πόδας ἐπὶ μεγάλης ταρταρούγης -θαλασσίας χελώνης ἡλικίας ἄνω τῶν 300 ἐτῶν.

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!

Ὁ διάδρομος εἶχεν μετατραπῇ εἰς ὁρμητικὸν ποταμὸν καὶ τὰ φρεάτια τῶν ἀνελκυστήρων εἰς ἠχηροὺς καταρράκτας. Πανταχόθεν ἠκούοντο κελαρύσματα, βορβορυγμοί, γλουγλουκισμοί, κοχλασμοί, παφλασμοὶ καὶ φλοισβίματα. Ὑδάτιναι φλέβες διέτρεχον τοὺς τοίχους καὶ τὰς ὀροφὰς ἐσωτερικῶς, καὶ ὅπου τα ὕδατα εὕρισκον ρωγμὴν ἐξηκοντίζοντο ὡς πίδακες ἕνεκα μεγάλης πιέσεως.
Φθάνοντες εἰς τὸ κεντρικὸν κλιμακοστάσιον παρεσύρθημεν ὑπὸ τοῦ ρεύματος καὶ ἐκάμαμεν ἑλικοειδὲς rafting εἰς τὸν καταρρέοντα χείμαρρον τῆς μεγαλοπρεποῦς art nouveau κεντρικῆς κλίμακος, ἀπολήξαντες εἰς τὴν μεγάλην αἴθουσαν τῶν δεξιώσεων ἔνθα τὰ ἔπιπλα ἐπέπλεον, καὶ ὅπου ἐπὶ τῶν τραπεζῶν ἐπέβαινον οἱ ἀξιότιμοι πελάται οἱ ὁποῖοι ἐγέλων καὶ διεσκέδαζον διεξάγοντες ἀπηδαλιοχήτους ἀγώνας χρησιμοποιοῦντες τὰς χεῖρας των ὡς κώπας, ἀναφωνοῦντες -ἄαα!, ὤωω!, ἴιι!, ὅταν τὰ αὐτοσχέδια σκάφη των συνεκρούοντο καὶ ἀνετρέποντο.
Καὶ ἐν μέσῳ ὅλων αὐτῶν, ὁ maitre d’ hotel μεσιὲ Μπαρντὸ ματαίως ἐπάσχιζεν νὰ ἐπιβάλλῃ τὴν τάξιν –«κυρίαι μου, κύριοι, παρεκτρέπεσθε, δὲν εἶναι κόσμιον»– τίλλων τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς του ἐκ τῆς ἀπελπισίας, ἀναστενάζων –«mon Dieu, quelle catastrophe!»– ἐνῷ τὰ lift boys καὶ οἱ laquais (λακέδες) ἵσταντο ἀμήχανοι κρατοῦντες σάρωθρα, μάκτρα καὶ κάδους –ἐξοπλισμὸς ἐντελῶς ἀναποτελεσματικὸς καὶ ἀκατάλληλος διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοιούτου μεγέθους κατακλυσμοῦ καὶ ἐλευθεριότητος.
Ἰδὼν με ὁ Μπαρντὸ ὕψωσεν ἐκ τῆς ἀπελπισίας τὰς χεῖρας κραυγάζων:
-«Μεσιὲ Λαρρύ, ἂχ μεσιὲ Λαρρύ, κάματε κάτι ἐπιτέλους! Δὲν τολμῶ νὰ ἀναλογισθῶ τὴν βλάβην τὴν ὁποίαν θὰ ὑποστῇ ἡ φήμη τοῦ ξενοδοχείου μας!»
-«Δὲν πταίω ἐγώ, κύριε Μπαρντό· τὸ ἀσυνείδητον ὡς γνωστὸν εἶναι ἀνεξέλεγκτον. Ὑπόσχομαι ὅμως, νὰ κάμω πᾶν τὸ ἀνθρωπίνως δυνατὸν ἵν’ ἀποκαταστήσω τὴν βλάβην»
Διεσχίσαμεν τὴν μεγάλην αἴθουσαν μὲ ὀρθίαν κολύμβησιν –κοινῶς, ὀρθοπλεξιὰ– ἀγγίζοντες τὰ ὑπὸ τῶν ποδῶν μας πλέοντα μαῦρα ἐπικίνδυνα κήτη τὰ ὁποῖα ἐγέννα διαρκῶς τὸ ὑποσυνείδητόν μου, καὶ μετέβημεν εἰς τὰ οὐρητήρια τῶν ἀνδρῶν.
Ὁ Marcel ἔκυψεν καὶ ἀπεκοχλίωσεν τὸ περικόχλιον τῆς ἀποχετεύσεως τοῦ οὐρητήρα διὰ τοῦ γαλλικοῦ του κλειδίου –κ. κάβουρα– καὶ καθὼς ἀπέφραζεν τὸν ἀποχετευτικὸν ἀγωγόν...
-«Marcel Duchamp!» τὸν ἀνεγνώρισα αἴφνης, δεικνύων αὐτὸν διὰ τοῦ δείκτου τῆς δεξιᾶς. «Σὺ εἶ ὁ Marcel Duchamp» ἐφώναξα, «ὁ γάλλο-ἀμερικανὸς καλλιτέχνης ντανταϊστὴς καὶ ὑπερπραγματιστής, ὁ δημιουργός της θρυλικῆς ‘fountain’ »
-«Μὲ ἐνεθυμήθητε!»
-«Πῶς καὶ ὑδραυλικός, Marcel?»
-«Μὰ εἶναι φυσικὸν ἡμεῖς οἱ ὑπερρεαλισταὶ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὰ ὑδάτινα ὄνειρα τὰ ἐκπηγάζοντα τοῦ ἀσυνειδήτου. Ἐξ ἄλλου, διὰ τῶν ὀνείρων πλάθομεν τὸν κόσμον ἐντός τοῦ ὁποίου ζῶμεν»

Μόνο εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να διαβάσουν τις υπογραφές σε αυτό το forum! Γραφτείτε ή Συνδεθείτε στο φόρουμ!